วันนี้เห็นรุ่นน้องที่สนิทที่สุดใน รร พูดเรื่องเพื่อนๆใหม่เค้าที่นัดเจอกัน

เค้าดูมีความสุขดีนะ

แต่ เรารุ่นพี่ต้องมานั่งทำใจ

วันๆ ไม่เห็นหน้าเพื่อนรัก แม้จะวันหยุดใดๆก้อตาม

กาลรอคอย ที่แสนจะน่าเบื่อ

เรานึกถึงช่วงที่กำลังเติบโต ย้อนกลับไปเวลาที่ทุกคน สาธิต รุ่น25 ยังอยู่ด้วยกัน

นานมากแล้วเนอะ "ยิ้ม"

ฉลองให้กับเวลาที่ผ่านมาดีมั๊ย ให้เป็นงานฉลองที่ใหญ่มากๆ เพราะความรู้สึกที่เคยมีและยังเก็บไว้ มันยิ่งใหญ่อย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าเราจะลาออกจาก รร แล้วมาเรียนต่อที่เมืองนอกก้อเถอะ

ความเป็นจริงแล้ว เราไม่อยากจะลาออกตอนนั้นหรอกนะ ถ้าได้สนิทกันมากกว่านี้ก้อคงจะดีเนอะ

Ganbatte Kudasai!!

พอหลังกลับจากไปสอนพิเศษเด็กน้อยๆมา ก้อออนเอ็มเลย "ปรกติช่วงนี้ไม่ออน"

ออนพร้อมยัยปุ๋ยเรย แล้วมันก้อบอกว่า ...

" ไอ้แสงโสม..เสียแล้ว วันนี้ไปงานศพมันมา เพื่อนไปงานศพมันเกือบทั้งรุ่น"

เค้าอายุประมาน 17 ปีเองนะค่ะ ถึงเป็นแค่เพื่อนรุ่นเดียวกันก้อเถอะ

แต่ก้อเคยเจอ เคยพูดคุย มันก้อทำให้เศ้าเหมือนกันนะ ตอนแรกที่ได้รู้

ก้อคิดว่าคงไม่รู้สึกเศ้ามากหรอก แต่น้ำตากลับไหลนะสิ

เพราะความกลัว

เพราะความว่างปล่าว

เพราะเคยเสียคนที่คุ้นเคยไปหลายคน

หวังว่าพรุ่งนี้ชั้นจะไม่เผลอให้น้ำตามันไหลออกมาเพราะใจหายหรอกนะ

มันคงจะยังคงร้องไห้ เมื่อมันรู้ว่ามันหมดลมหายใจไปแล้ว

มันคงจะไม่มีคำจะพูดเมื่อมันเห็นเพื่อนๆไปงานของมัน

ทุกคนบอกความรู้สึกตัวเองไม่ถูก เหมือนไร้ความรู้สึก

ชั้นเองยังไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองในตอนนี้เรย ไม่รู้จะคิดอะไร ทั้งใจหาย ทั้งกลัว

ขอให้นายหลับให้สบาย นะเพื่อน